En ineens was het perfect

Het was zaterdagochtend 11 uur toen we in de auto stapten, richting de verrassing die al lang geen verrassing meer was. Sinds zijn verjaardag in februari deed ik mijn best om niets te zeggen, totdat hij laatst om half 7 ‘s ochtends aan mij vroeg wat onze plannen eigenlijk zijn voor de komende weekenden. Het Militair Museum was daar eentje van.

Zo’n 1,5 uur later dan ik gepland had, vertrokken we. We waren minder fit en op tijd dan ik hoopte, maar hadden de lekkere wijn en leuke verhalen van die avond ervoor in ieder geval nog in gedachten.

Na een tijdje maakte het uitzicht op de snelweg en polders plaats voor een weg door bos en duinen, die ons trakteerde op dat bijzondere gebouw op een net zo bijzondere plek. Hier dronken we koffie, struinden rond en leerden veel. Behalve over het laatste deel. Toen bleek dat we dat uurtje vertraging toch echt nodig hadden om alles binnen de openingstijden te zien.

De lange boswandeling die ik hierna eigenlijk gepland had, moesten we inleveren voor een korte blik op de Soester Duinen. We liepen het bos in zonder te weten waarheen precies, waardeerden de stilte na de drukte en voelden ons fitter door de geur van bos en verse regen. Achter de duinen maakten de bomen plaats voor ruimte en de wolken stapten opzij voor de zon. Een mooie beloning voor zo’n korte wandeling.

Toen ik besefte dat ik mijn nieuwe camera in de auto had laten liggen, baalde ik flink. Hoe kon ik denken dat zo’n korte wandeling de moeite niet waard was? Voortaan zou ik ‘m nooit meer laten liggen. We namen het uitzicht dan maar extra goed in ons op en genoten, want het was te mooi om te blijven balen.

Niet veel later liepen we richting het restaurant. Zonder honger, want de lunch was groter en later dan ik wilde. We kregen een tafeltje naast het spoor en er was geen muziek door een storing. Maar na de eerste minuten waren we dit allemaal al vergeten. Het eten was geweldig. En de bediening top.

Deze zaterdag verliep niet zoals ik het allemaal gepland en bedacht had, niet ‘perfect’. Maar juist daardoor was het voor ons beiden leuker dan gehoopt. We lieten het gewoon gebeuren. En ineens was het perfect.

Een reactie op “En ineens was het perfect

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s